Tuesday, 3 November 2015

ચીયર્સ લૈલા
આપણને સતત અપૂર્ણતા સાલતી રહે છે, પરંતુ ભયંકર દુ:ખ અને ગ્લાનિ લાવતી સંપૂર્ણતા કરતાં અપૂર્ણતા શું ખોટી? અપૂર્ણતાનો આનંદ અનેરો છે, જે ક્યારેય સંપૂર્ણતામાંથી ન મળે. મુદ્દો છે સંતુષ્ટિનો. વાસ્તવિક સંતુષ્ટિ અને સંપૂર્ણતા આપણી અંદર જ છે. શું આપણી પાસે જે છે તેમાં ખુશ ન રહી શકીએ?
- અમિત રાડિયા
 
ભગવાન શ્રી કૃષ્ણને પૂર્ણ પુરુષોત્તમ કહેવામાં આવે છે. તે ચોસઠ કળાઓના સ્વામી અને ભૂત, ભવિષ્ય, વર્તમાન, બધું જ જાણનાર હતા. જીવનમાં આવી સંપૂર્ણતાની પ્રાપ્તિ કોને ન ગમે? પરંતુ આજે કૃષ્ણના દેહોત્સર્ગનાં હજારો વર્ષ પછી પણ માણસની પૂર્ણતા મેળવવાની આ દોડ હજી ચાલુ જ છે. વિજ્ઞાને અપ્રતિમ પ્રગતિ કરી છે, પરંતુ આજ સુધી કોઈ પૂર્ણતા પામી નથી શક્યું અને તેનો સતત અસંતોષ માણસને રહ્યા કરે છે.

આમ જોઈએ તો સમગ્ર મહાભારત એ આવી અપૂર્ણતામાંથી જન્મતા અસંતોષની ગાથા છે. રાજા શાંતનુને પુત્ર જોઇએ છે, પરંતુ તેના માટે પત્ની ગંગાને ગુમાવવી પડી, ભીષ્મનું બ્રહ્મચર્ય અને કુરુકુળના વારસદારનો પ્રશ્ન, વેદવ્યાસ દ્વારા પુત્રપ્રાપ્તિ, નેત્રહીન ધૃતરાષ્ટ્ર, રોગિષ્ઠ પાંડુ, શૂતપુત્ર હોવાનું દુ:ખ વેંઢારતો કર્ણ, હસ્તિનાપુરનું રાજ્ય મેળવવા મથતો દુર્યોધન, દ્રૌપદી, આઠમો કોઠો ન જાણવાની અભિમન્યુની વિડંબણા હોય કે સંપૂર્ણ ગુરુજ્ઞાન ન મેળવ્યાનો એકલવ્યનો વસવસો. સમગ્ર કથા અપૂર્ણતાની જ છે. તેમાં એકમાત્ર પૂર્ણ પુરુષ છે, કૃષ્ણ. પરંતુ ભૂત, ભવિષ્ય અને વર્તમાન, બધું જાણ્યા બાદ એ બધું જ જોવું અને જીરવવું કૃષ્ણ માટે કદાચ સૌથી વધુ દુ:ખદાયક હતું.


અપૂર્ણતા સામેની માણસની આ લડાઈ આજે પણ ચાલુ છે. તે જન્મે ત્યારથી કોઇ ને કોઇ પ્રકારના અસંતોષથી પીડાતો રહે છે. બાળક નાનું હોય, ત્યારે તે દૂધ માટે રડે છે, વિદ્યાર્થી અવસ્થામાં બીજા વિદ્યાર્થી કરતાં ઓછા ગુણ મેળવ્યાનું દુ:ખ, કોલેજમાં ગર્લફ્રેન્ડ કે બોયફ્રેન્ડ ન હોવાની ચિંતા, નોકરીમાં પગાર અને પ્રમોશનનો પ્રશ્ન, લગ્ન થયાં પછી પતિ-પત્નીની કેમિસ્ટ્રીમાં પણ કંઈક ખૂટતું હોવાની લાગણી સતત થયા કરે અને વૃદ્ધાવસ્થામાં સંપૂર્ણ સુખ-શાંતિની અપૂર્ણતા. વિશ્વની દરેક વ્યક્તિ કોઈ ને કોઈ અસંતોષ-અપૂર્ણતાથી સતત પીડાતી રહે છે.


અમેરિકાના 44 ટકા નોકરિયાતો તેમની નોકરીથી નાખુશ છે, 65 ટકા લોકોને ગવર્નમેન્ટ સિસ્ટમ પસંદ નથી. 52 ટકા મહિલાઓ એવું માને છે કે તેમની સેક્સ્યુઅલ લાઇફ સંતોષકારક નથી. 73 ટકા સ્ત્રીઓ તેમના દેખાવ અને ફિગરથી નાખુશ છે. મતલબ, બાકીની વ્યક્તિઓ ખુશ છે એવું નથી. તેમને બીજી કોઈ મુશ્કેલી હોય છે. વિશ્વની કદાચ જ કોઈ વ્યક્તિ એવી હોય જે પોતાની ખામીઓ કે અપૂર્ણતાઓ સાથે સંતુષ્ટ હોય... અલબત્ત, આવી અપૂર્ણતા જ કંઇક નવું કરવાની પ્રેરણા આપે છે. પરંતુ પૂર્ણતા પામ્યા પછી કરવાનું શું? કંઇ નહીં!


આવી જ અપૂર્ણતાઓથી ભરેલી જિંદગી છે લૈલાની. તેને પણ જીવનમાં કંઈક ખૂટતું હોવાની લાગણી સતત રહ્યા કરે છે. કોલેજમાં તેના મિત્રો છે, પણ તે બધાથી અલગ છે. તે ઇચ્છે છે કે તેને પણ બોયફ્રેન્ડ હોય, જે તેની સાથે ફ્લર્ટ કરે, તેની સંભાળ રાખે, તેને પ્રેમથી હગ કરે, કિસ કરે. પણ ના, આવું કંઈ નથી તેની જિંદગીમાં. કદાચ... તે સેરેબ્રલ પાલ્સીથી પીડાય છે, એટલે. તેને ‘પી’ કરવા માટે પણ કોઈની મદદ જોઈએ છે. આમ છતાં, લૈલા માનસિક રીતે એટલી મુક્ત અને મક્કમ છે, કે પોતાની જેમ જ સેરેબ્રલ પાલ્સીથી પીડાતા છોકરાને કિસ કરી શકે છે, દુકાનદાર પાસેથી વાઇબ્રેટર ખરીદતા તે શરમાતી નથી અને તેની શારીરિક અપૂર્ણતા યાદ કરાવનારને મિડલ ફિંગર બતાવવાથી પણ અચકાતી નથી. પોતાની પ્રાઇવસી માટે કે પોર્નસાઇટ જોવા બદલ ગુસ્સે થનારી માતા સાથે ઝઘડો પણ કરી લે છે.


પરંતુ ભૂખ આખરે ભૂખ હોય છે, શરીરની હોય કે પેટની. લૈલા પણ આખરે માણસ જ છે ને? શી વોન્ટ્સ ટુ એન્જોય સેક્સ. તેને એક ગર્લફ્રેન્ડ મળે છે! યસ્સ્સ, ગર્લફ્રેન્ડ. ખાનુમ, જેને આંખો નથી. 21મી સદીમાં પણ સંસ્કૃતિના નામે નાકનું ટેરવું ચઢાવતા લોકોના સમાજમાં બંને યુવતીઓ લેસ્બિયન સંબંધ બાંધે છે. અફકોર્સ એ વખતે તેઓ ન્યૂયોર્કમાં હોય છે. લૈલાને પૂર્ણતાનો અનુભવ થવા લાગે છે. પણ,.. એમ સરળતાથી ચાલે તો જીવન કેવું? માતા મૃત્યુ પામે છે અને ખાનુમ પણ છોડીને ચાલી જાય છે. હવે..? તે હારતી નથી, રસ્તો શોધવા મથે છે.


...અને છેલ્લે. લૈલા બ્યૂટિપાર્લરમાં જાય છે, અફકોર્સ ડેટ માટે તૈયાર થવાં. રેસ્ટોરન્ટમાં માર્ગારિટા ડ્રિન્કનો ગ્લાસ પોતાના હાથમાં લે છે અને સામેની વ્યક્તિને ચીયર્સ કરે છે. કોણ છે સામે? સામે છે આદમ કદનો અરીસો. યસ્સ્સ, લયલાને હવે કોઈની જરૂર નથી. તેને એકલાં ખુશ રહેતાં આવડી ગયું છે, પોતાની ખામીઓ સાથે.


આ વાત છે ફિલ્મ ‘માર્ગારિટા વિથ અ સ્ટ્રો’ની. ફિલ્મનું વિવેચન કે વિવરણ કરવાનો મુદ્દો નથી, મુદ્દો છે સંતુષ્ટિનો. આપણને પણ સતત અાવી અપૂર્ણતા સાલતી રહે છે, પરંતુ ભયંકર દુ:ખ અને ગ્લાનિ લાવતી સંપૂર્ણતા કરતાં અપૂર્ણતા શું ખોટી? અપૂર્ણતાનો આનંદ અનેરો છે, જે ક્યારેય સંપૂર્ણતામાંથી ન મળે. વાસ્તવિક સંતુષ્ટિ અને સંપૂર્ણતા આપણી અંદર જ છે. શું આપણી પાસે જે છે તેમાં ખુશ ન રહી શકીએ?


પિંચિંગ થોટ: ‘તમારી પાસે જે છે તેના બદલે કુદરતનો આભાર માનો, વધુ ને વધુ મેળવવાની ઝંખના છોડી દો. જો તમે તમારી પાસે જે નથી તેના વિશે જ સતત ધ્યાન રાખ્યા કરશો, તો તમે ક્યારેય પૂરતું નહીં મેળવી શકો. 

- ઓપ્રા વિન્ફ્રે (લખ્યા તા.15/5/2015)
દિવ્ય ભાસ્કર, ‘કળશ’ પૂર્તિ તા.20/5/2015.

Friday, 9 October 2015

લટકતી ‘તલવાર’

ઘટનાના અંત સુધી પહોંચીને લટકતી તલવારની જેમ ન્યાય અદ્ધરતાલ રાખી દેવાય, ત્યારે ખરેખર સત્ય શું? ન્યાય કોના પક્ષે? એવા પ્રશ્નો સ્વાભાવિક જ થાય. પણ મારું, તમારું અને વાસ્તવિક સત્ય હંમેશાં એકબીજાથી અલગ જ રહેવાનાં!
ઈઝ ધેટ ઑલ?!
અમિત રાડિયા 


















સત્ય હંમેશાં ત્રણ પ્રકારનું હોય છે. બોલનારનું સત્ય, સાંભળનારનું સત્ય અને વાસ્તવિક સત્ય. મને હંમેશાં એ જ સત્ય ગમે, જે મને રુચતું હોય, મારી તરફેણ કરતું હોય. પછી ભલે એ હકીકતથી ગમે તેટલું દૂર કેમ ન હોય. બીજી વાત, પ્રેસ, પોલીસ અને પોલિટિક્સ આ ત્રણ વ્યાવસાયિક શબ્દો એવા છે, જેના પનારે પડવાથી સરેરાશ સામાન્ય માણસ ડરે છે. તેમાંય પોલીસથી તો ખાસ! કારણ કે, રસ્તા પરના ટ્રાફિક પોલીસથી માંડીને રાત્રે મોડે સુધી બહાર બેસનારાઓએ તો અચૂક તેનો સામનો કરવો જ પડે અને આ પોલીસ જે કાયદાને, એ કાયદાની યાને ન્યાયની દેવીની આંખે પાટો બાંધેલો છે.

એનીવે, મૂળ વાત, આજથી સાત વર્ષ પહેલાં 2008ના વર્ષમાં નોઈડામાં ઘટેલી ઘટના એટલે આરુષિ તલવાર મર્ડર કેસ. પ્રથમ દૃષ્ટિએ ઓનર કિલિંગ જેવો એક ઓપન ઍન્ડ શટ કેસ લાગતી આ ઘટના અને તેમાં આવેલા વળાંકો પરથી આ જ વર્ષમાં આ અઠવાડિયે બીજી ફિલ્મ આવી, ‘તલવાર’. પહેલી ફિલ્મ ફેબ્રુઆરીમાં આવી, ‘સ્ટોનમેન મર્ડર્સ’ ફેમ મનીષ ગુપ્તાની ‘રહસ્ય’. તેથી સ્વાભાવિક જ એક સબજ્યુડિશ મેટર પરથી બનેલી આ ફિલ્મનો અંત જાણવાની તાલાવેલી વધારે હતી. એન્ડ યસ ઑફકોર્સ, કોંકણા સેન, ઈરફાન ખાન અને નીરજ કબિનો અભિનય માણવાની જિજ્ઞાસા તો હોવાની જ.

આપણે ત્યાં પોલીસખાતાની એક સામાન્ય પ્રણાલી છે, કે ક્રાઈમ રેટ નીચો દર્શાવવા માટે મહદંશે એફઆઈઆર નોંધવામાં જ નથી આવતી અને જો નાછૂટકે ગુનો નોંધવો જ પડે, તો કેસને ઝડપથી રફેદફે કરવાની ઉતાવળ હોય છે, જેથી સ્કોટલેન્ડ યાર્ડની પોલીસ જેટલી ઝડપી કામગીરી દર્શાવી શકાય. તેમાંય ઉપરથી પ્રેશર આવે, તો ક્યારેક ફરિયાદીને જ ગુનેગાર તરીકે ફ્રેમ કરી દેતા પણ આ ‘રક્ષકો’ અચકાતા નથી! અપૂરતા સાંયોગિક પુરાવા, સંદિગ્ધ સાક્ષીઓના દોરવ્યે દોરવાતી પોલીસ અને તપાસમાં દર્શાવાયેલી અક્ષમ્ય બેદરકારી, જેનું તાદૃશ ઉદાહરણ એટલે ‘તલવાર’. અલબત્ત, મર્યાદિત(!) આવક વચ્ચે કામની ગંભીરતા કેવી રાખી શકાય?!

શરૂઆતના તબક્કે માત્ર ડોક્યુમેન્ટેશન ટાઈપ લાગતી ફિલ્મમાં જેમ જેમ એક પછી અેક વળાંકો આવતા જાય છે, તેમ તેમ હત્યાના રહસ્યનું કોકડું વધારે ને વધારે ગૂંચવાતું જાય છે અને હવે શું? એવો પ્રશ્ન વધારેને વધારે ગંભીર બનતો જાય છે. પિતા તરીકેના સાહજિક અભિનયમાં ઢળી જઈ, એક પણ સીનને બિનજરૂરી ન વેડફવા દેતા નીરજ કબિની બેનમૂન એક્ટિંગ, કોંકણાનો વેલ બેલેન્સ્ડ અભિનય અને ઈરફાનની ગંભીરતામાંથી પણ એઝ ઈટ ઈઝ સરી પડતું હાસ્ય. (અલબત્ત, તબ્બુના ફાળે મર્યાદિત સીન જ છે.) ઈન્વેસ્ટિગેશન ડિપાર્ટમેન્ટનો અધિકારી પણ સામાન્ય માણસ જ હોય, તેમ અંગત જિંદગીમાં સમાંતરે ચાલતી કશ્મકશ અને આખરે બેઉ પક્ષે ફરજિયાતપણે સ્વીકારવી પડતી હાર. મીડિયાના ઓવર એક્સપ્રેશન્સ ટાઈપના ‘ચૈન સે સોના હૈ તો જાગ જાઈએ’ જેવા ક્રાઈમ શૉની પેરોડી, ઈન્વેસ્ટિગેશન ડિપાર્ટમેન્ટના સ્થાપના દિવસથી માંડીને 60 વર્ષથી ન્યાયની તલવારને લાગેલા કાટ જેવા કટાક્ષો અને આ બધું જ વિશાલ ભારદ્વાજની સ્ટોરીલાઈન અને મેઘનાના ડાયરેક્શનની ખૂબીરૂપ છે. ઉપરાંત, ‘ઈજાઝત’ ફિલ્મમાં ગુલઝારના ‘મેરા કુછ સામાન આપ કે પાસ હૈ’થી માંડીને ‘જિસ દિન આકાશ બે-દાગ હોગા...’ ગીતો સો ટચના સોના જેવાં લાગે છે.

એન્ડ એટ લાસ્ટ, ઈન્વેસ્ટિગેશન ટીમની આંતરિક ખેંચતાણ અને વાસ્તવિક સત્ય સાથે બળજબરીપૂર્વક (અ)ધર્મપ્રચારક આસન કરવાની વૃત્તિ પછી અંત સુધી પહોંચીને લટકતી તલવાર જેવો અદ્ધરતાલ રાખી દેવાતો ન્યાય! જ્યાં ખરેખર આપણને સત્ય શું? ન્યાય કોના પક્ષે? એવા પ્રશ્નો સ્વાભાવિક જ થાય. પણ મારું, તમારું અને વાસ્તવિક સત્ય હંમેશાં એકબીજાથી અલગ જ રહેવાનાં! ઈઝ ધેટ ઑલ?!

(લખ્યા તા. 3/10/2015 - આૅફ કોર્સ, ફિલ્મ રિવ્યૂ મારો વિષય નથી, છતાં ફર્સ્ટ ડે ફિલ્મ જોયા પછી આવેલા વિચારો અહીં ઉતાર્યા છે.
નોંધ: ધર્મપ્રચારક આસનની વ્યાખ્યા ફિલ્મ જોયા પછી જ સમજાશે!)

Wednesday, 16 September 2015

 (મારી નોંધપોથીમાંથી એક જૂનો લેખ)

આર યૂ વર્જિન?
એક સ્ત્રી માટે જેમ માતા બનવું અલભ્ય લહાવો છે તે જ પ્રકારે કૌમાર્ય ગુમાવવું એ પણ એક અવસર જ ગણાય અને આ હક તે એવી વ્યક્તિને આપે છે, જેના પર તેને સંપૂર્ણ વિશ્વાસ હોય કે એ તેનું માન-સ્વમાન અને સન્માન જાળવશે. કામસૂત્ર અને કુમારસંભવ જેવા રસિક ગ્રંથોની ભેટ આપનાર આપણા દેશમાં આજે પણ સ્ત્રીના કૌમાર્યને, વર્જિનિટીને ચરિત્રનું સમાનાર્થી ગણવામાં આવે છે.
- અમિત રાડિયા 

મહાભારતના રચયિતા વેદ વ્યાસના જન્મની એક કથા છે. ઋષિ પરાશર મત્સ્યગંધાની હોડીમાં જતાં હોય છે, ત્યારે ગ્રહો અને નક્ષત્રોનો એવો સંયોગ રચાય છે કે જે બાળકનું બીજ માતાના ઉદરમાં રોપાય તે તેજસ્વી અને વેદ-વેદાંતનો જ્ઞાતા થાય. પરિણામે ઋષિએ મત્સ્યગંધા સમક્ષ સહવાસની માગણી કરી, તેને પ્રસૂતિ બાદ પણ અક્ષતયોનિ રહેવાના અને તેના શરીરની વાસ સુગંધમાં પરિવર્તિત થવાના આશીર્વાદ આપ્યા. આ બાળક એટલે મહર્ષિ વેદવ્યાસ. જેણે અઢાર પુરાણો એકત્ર કર્યાં અને મહાભારતની રચના કરી.

***

મુદ્દો અહીં વેદવ્યાસના જન્મનો નથી, પરંતુ મત્સ્યગંધાનાં લગ્ન પૂર્વે માતા બનવાનો અને વર્જિનિટી ગુમાવવાનો છે. ગત પખવાડિયે ‘ઇન્ડિયાઝ ડોટર’ ડોક્યુમેન્ટરીમાં અત્યાર સુધી છુપાવી રાખવામાં આવેલું નિર્ભયાનું ખરું નામ જાહેર થઈ ગયું અને એ માટે પીડિતાનાં માતા-પિતાને કોઈ ઓબ્જેક્શન નથી. કારણ, તેઓ પુત્રી ગુમાવી ચૂક્યાં છે. પરંતુ આવો બનાવ ભવિષ્યમાં ન બને તે મહત્ત્વનું છે. આ બધી બબાલની વચ્ચે દિલ્હીની જામિયા યુનિવર્સિટીના કેટલાક વિદ્યાર્થીઓએ એક વિચિત્ર છતાં સાહસિક પગલું ઉઠાવ્યું. તેમણે યુનિવર્સિટી કેમ્પસમાં ઠેરઠેર સેક્સ્યુઅલ અવેરનેસને લગતાં લખાણોવાળાં ‘સેનેટરી પેડ્સ’ ચીપકાવી દીધાં. અલબત્ત, બીજી ચર્ચાઓ વચ્ચે આ મુદ્દો દબાઇ ગયો!

ડોક્યુમેન્ટરીમાં દર્શાવવાયેલી બચાવપક્ષના વકીલ અને અપરાધીની દલીલોને બાજુ પર રાખીએ, તો મુખ્ય મુદ્દો છે સમાજની માનસિકતાનો. આપણે ત્યાં બળાત્કાર પીડિતાનું નામ જાહેર નથી કરાતું. તેનાથી ભવિષ્યમાં પીડિતાને સામાજિક પ્રશ્નો સર્જાઈ શકે. આજીવન તેણે ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ થઈને જીવવું પડે. અથવા, તે જાણે પબ્લિક પ્રોપર્ટી હોય તેમ દરરોજ હજારો આંખો દ્વારા થતા બળાત્કારની પીડા સહન કરવી પડે. કારણ, તે પોતાનું કૌમાર્ય ગુમાવી ચૂકી છે.

મુદ્દો છે વર્જિનિટીનો. સોશિયલ મીડિયા અને અલ્ટ્રામોડર્ન કલ્ચરના આ યુગમાં કોઈ પર અપાર પ્રેમ અથવા આંધળો વિશ્વાસ રાખીને સ્વેચ્છાએ કૌમાર્ય ગુમાવનાર સ્ત્રીને ચરિત્રહીન માની લેવામાં આવે છે. શું ઇન્દ્ર જેવો કોઈ પણ છદ્મવેશી અહલ્યાનું સતીવ્રત ભંગ કરી શકે? બળાત્કારનો ભોગ બનનારી કે કૌમાર્ય ગુમાવનારી પ્રત્યેક સ્ત્રીને કુલટાની ઉપમા આપી દેવી ન્યાયિક ગણાય? કોઈ રૂપજીવિની પણ પોતાનો નિર્વાહ ચલાવવા માટે પોતાનું શરીર ભોગવવાની છૂટ આપે છે, અન્યથા દરરોજ અલગ અલગ પુરુષો સાથે સંબંધ બાંધવા કોઈ સ્ત્રી તૈયાર ન થાય. એક સ્ત્રી માટે જેમ માતા બનવું અલભ્ય લહાવો છે તે જ પ્રકારે કૌમાર્ય ગુમાવવું એ પણ એક અવસર જ ગણાય અને આ હક તે એવી વ્યક્તિને આપે છે, જેના પર તેને સંપૂર્ણ વિશ્વાસ હોય કે એ તેનું માન-સ્વમાન અને સન્માન જાળવશે.

યુનિસેફના આંકડાઓ અનુસાર વિશ્વના 12 પૈકી 10 વિકસિત દેશોના બે તૃતીયાંશ યુવાનો ટીનેજમાં જ સેક્સ્યુઅલ ઇન્ટરકોર્સનો અનુભવ લઈ ચૂક્યા હોય છે. તાજેતરના સર્વેમાં 15 વર્ષ સુધીની વયની ઇંગ્લેન્ડની 39.9 ટકા, ફિનલેન્ડની 32.7 ટકા, સ્કોટલેન્ડની 34.1 ટકા અને વેલ્સની 38.5 ટકા તરુણીઓ પોતાની વર્જિનિટી ગુમાવી ચૂકી છે. આ આંકડા આંધળા અનુકરણ માટે નથી. પરંતુ ત્યાંની જનતાની દૃષ્ટિએ વર્જિનિટી ગુમાવનાર વ્યક્તિ અસ્પૃશ્ય નથી. તેનાથી ઊલટું મેસેડોનિયાના 34.2 ટકા, ઈઝરાયલના 31 અને ગ્રીસના 32.5 ટકા તરુણો 15 વર્ષ સુધીમાં કૌમાર્ય ગુમાવી ચૂક્યા છે.

ઇટ મીન્સ, જેન્ડર મેટર્સ! છોકરાઓને જે કરવું હોય તેની છૂટ પરંતુ છોકરીઓએ મર્યાદા જાળવવાની! થોડાં વર્ષ પહેલાં કેટેરિના મિગ્લિઓરિની નામની યુવતીએ પોતાના કૌમાર્યની 7,80,000 ડોલરમાં હરાજી કરી હતી, જેની 90 ટકા રકમ શૈક્ષણિક સંસ્થાને દાનમાં જાહેર કરી હતી. આ જ પ્રકારે નેટેલી ડીલન, એલિના પર્સિયા, રોઝી રેઇડ નામની યુવતીઓ પણ અભ્યાસ માટે વર્જિનિટી વેચી ચૂકી છે. તેઓ કેટલી હદે ધિક્કારને પાત્ર ગણાય? જે સમાજ કોઈ સ્ત્રીને તેના ઇચ્છિત શૈક્ષણિક અભ્યાસની તક નથી આપી શકતો તે મહાન કહેવાય? પામેલા એન્ડરસન, ઓપ્રા વિન્ફ્રે અને લેડી ગાગા બાળપણમાં ચાઈલ્ડ એબ્યુઝ અને બળાત્કારનો ભોગ બની ચૂક્યાંનું જાહેરમાં સ્વીકારે છે. કલ્કિ કોચલીન, સિતારવાદક પં. રવિશંકરની પુત્રી અનુષ્કા શંકર કે ફિલ્મકાર અનુરાગ કશ્યપ ચાઈલ્ડ એબ્યુઝનો શિકાર બન્યાનું સ્વીકારે, તો તેનાથી એમનાં પ્રત્યેનું માન વધે કે ઘટે?

‘ધ પ્યુરિટી મીથ’ પુસ્તકમાં લેખિકા જેસિકા વેલેન્ટી એવી દલીલ કરે છે કે કૌમાર્યને વધુ પડતું આદર્શ કે ભારરૂપ બનાવવાના કારણે શારીરિક ભૂખ વધુ વિકૃત બને છે, જે અતિકામુકતા તરફ દોરી જઈ શકે છે.

કામસૂત્ર અને કુમારસંભવ જેવા રસિક ગ્રંથોની ભેટ આપનાર આપણા દેશમાં આજે પણ સ્ત્રીના કૌમાર્યને, વર્જિનિટીને ચરિત્રનું સમાનાર્થી ગણવામાં આવે છે. કુંવારી યુવતીએ કોઈ છોકરા સાથે વાત ન કરાય, બુક્સ શૅર ન કરાય, તેના ઘરે જવું તો ઠીક ખુદનાં માતા-પિતાની હાજરીમાં પણ છોકરાને ઘરે ન બોલાવાય જેવા દકિયાનૂસી વિચારોમાં આજે પણ સમાજ અટવાયેલો છે. જે છોકરા-છોકરીની રિલેશનશિપને માત્ર એક જ નજરે જુએ છે. આજે પણ પારકી બુદ્ધિએ ગ્રેજ્યુએટ થયેલા કેટલાક મંદબુદ્ધિ મુરતિયા લગ્ન પહેલાં જ ભાવિ પત્નીને વર્જિનિટી અંગે પૂછતા અચકાતા કે શરમાતા નથી. સવાલ છે સેક્સ્યુઅલ અવેરનેસનો.

આવા કૂપમંડૂકોને કોઈ એમ પૂછી શકતું નથી કે, ‘આર યૂ વર્જિન?’ આવો સણસણતો તમાચો મારવાનું હિંમતભર્યું કામ કર્યું છે, દિલ્હીની યુનિવર્સિટીના સાહસિક વિદ્યાર્થીઓએ! વિરોધ કરવાની તેમની પદ્ધતિને ભૂલી જઈએ, તો સેનેટરી પેડ્સ પર સેક્સ્યુઅલ અવેરનેસના લખાણો સમાજની કુંઠિત વિચારધારા પર આઘાત કરે છે. યુવા જાગૃતિનો કદાચ આ શંખનાદ હોઈ શકે છે.


પિંચિંગ થૉટ:

‘પિરિયડ બ્લડ ઇઝ નોટ ઇમપ્યોર, યોર થોટ્સ આર’, ‘મેન્સ્ટ્રુએશન ઇઝ નેચરલ, રેપ ઇઝ નોટ’.
- એક સેનેટરી પેડ પરનું લખાણ.

(‘દિવ્ય ભાસ્કર’- કળશ પૂર્તિ, તા.11/3/15)