Saturday, 20 May 2017

પાયખાનામાં પાંગરતી પ્રેમકથા

અવે, મારથી રે’વાતુ નઈઈઈ..

કૉલગેટની પેલી એડ – ક્યા આપકે ટૂથપેસ્ટ મેં નમક હંય?ની જેમ કોઈ પૂછે કે તુમને કિસી સે કભી પ્યાર કિયા હંય? તો કોઈ એવો ભડનો દીકરો કે દીકરી ન નીકળે કે જે ના પાડે. (સિવાય કે ગુપ્ત કારણો ઓવે)


હું તમ હંધાયને પૂસું કે પ્રેમ ચ્યોં થઈ હકે? એલા, ઈ તો ગમે ન્યો થાય. બસમાં રોજે અપડાવન કરતાંય થોય ને નિશાળને બોંકડે બેઠાં બાજુવાળા કે બાજુવાળી હારેય થોય. સોપિંગ મૉલમાં વિન્ડો સોપિંગ કરતાંય થોયને સુલભ સવચાલયમાંય થોય. પેટના પ્રેસરની જ્યમ ઈય કંઈ થોડો પૂસે કે થવું કે ન થવું?

ખેર, વાત છે, પ્રેમના પ્રેશરની. જો કોન્સ્ટિપેશન પર શૂજિત સિરકાર ‘પીકુ’ બનાવે કે માનવીય સંવેદનાઓ પર રિતેશ બત્રા ‘લંચ બૉક્સ’ લાવે, તો ‘છેલ્લો દિવસ’રૂપે કૉલેજ મેમરીઝનું કમ્પાઇલેશન કરનારા કૃષ્ણદેવ યાજ્ઞિક અને વૈશલ શાહ કેમ પાછળ રહી જાય? પ્રેમ તો ગમે ત્યાં પાંગરે, પાયખાનામાં પણ! અને આવી ગયું, ‘કરસનદાસ પૅ ઍન્ડ યુઝ’ (‘દ’ને ઠેકાણે ‘ડ’ મેકીને પાછું વાંચવાની છૂટ). એક લાઇટ હાર્ટેડ લવસ્ટોરી.

ટાઇલ ધોવાના ફિનૅલવાળા પચપચતાં પાણીમાં લપસતી ઝયા એટલે કે જયા (દીક્ષા જોશી)ને બચાવવામાં તિલિયો (મયુર ચૌહાણ) પોતે જ લપસી ગ્યો ને આખેઆખો પલળી ગ્યો, એનેય પ્રેસર આયવું (પ્રેમનું જ તે) ને દોટ મેકી.

વંશને આગળ વધારવાની નાની મહેચ્છા, ‘તાંસડી જેટલું ખાવું ને તગારા જેટલું જાવું’ની જેમ આખો દી’ ખા-ખા ને જા-જા કરતું દૂબળી ગાયને ચોંટેલી બગઈ જેવું બચ્ચરવાળ, જાજરૂ સાફ કરીને રોજના કુલ્લે સો રૂપિયા રળી ખાનારા તિલિયાની સામે રોજ પોતાની રીક્ષામાં ખાલી 100 રૂપિયાનો તો ગૅસ પુરાવતો કબજિયાતનો મનોરોગી ટણિયો, સૉરી ચિનિયો (ચેતન દૈયા). પારકાનેય પોતીકા ગણતો કાળુ (જય ભટ્ટ). દર બીજા સીનમાં પોતાની કૉમિક સેન્સથી દિલ જીતી લેતો સુંદર (હેમાંગ શાહ) અને પાંચ જ મિનિટની એક સિક્વન્સમાં જલસો કરાવી જતો ન્યૂઝ રિપોર્ટર (?), માત્ર બે જ સિચ્યુએશનલ સૉંગ અને સાંભળવું ગમે એવું સંગીત (કેદાર-ભાર્ગવ).

બસ, આટલેથી અટકો. ફિલ્લમ ક્યાં ઢીલી પડી ને ક્યાં ફાસ્સમફાસ ભાગી? ડિરેક્શન વધુ સારું કે સંગીત મજ્જાનું અને કાસ્ટિંગ જોરદાર, સિનેમેટોગ્રાફી, પ્રોડક્શન વેલ્યૂ એવી બધી ભારે ભરખમ વાત્યું તો વીર રિવ્યૂવાળા લખશે. આપણે તો બૉસ એન્જૉય કરવા ગ્યા’તા,...

સેપ્ટિક ટૅન્કમાં ગુંગળાઈને અખબારની ડબલ કૉલમમાં સમાઈ જતી જિંદગીને સફાઈકર્મીના પરિવારે પણ જાણે નિયતી તરીકે સ્વીકારી લીધી હોય એમ ‘મારો બાપેય ગટરમાં જ મરી જ્યો’તો’ જેવો ફ્લેટ બોલાતા સંવાદ પાછળની સંવેદના તમારા હૃદય સોંસરી ઊતરી જાય. ન સ્વચ્છતાના કોઈ પાઠ કે ઉચ્ચ-નીચની સામાજિક ખાઈ વિશે પણ કોઈ બોઝિલ ઉપદેશ તો નહીં જ. સાહજિકતાથી હસતાં-રમતાં કહેવાનું કહી દેવાનું. આમ પણ ફિલ્મોમાં અપાયેલા સંદેશા ક્યાં કોણ માન્યું છે? મુન્નાભાઈને જોઈને ગાંધીગીરી કોઈ કરતું નથી ને સ્વચ્છ ભારત થાય, ત્યારે... એના કરતાં અત્યારે શુદ્ધ મનોરંજન મેળવી લેવું શું ખોટું?
આજ દી’ લગી કોઈએ મોઢે માંડેલું કે જમીને વધેલું એઠું કહેવાતું, આમાં એઠાંનોય નવો અર્થ ખબર પડી. આવા બીજા પણ કેટલાક ડાયલોગ્સ છે (જેને ન પચે એણે બીજે દી’ સવારે, ફ્લશ…)

અવે તમનેય ઝો પ્રેશર આવતું ઓવે ને રેવાય નઈ, તો કરસનદાસ પૅ ઍન્ડ યુઝના બારણે જઈને ટહુકો કરતાં આવો, આઈ જ્યોઓઓઓ…


સળી-સંચો: અને હા, ફિલ્લમમાં કોઈ વારેવારે ખરચુ કરીને હાથ ન ધોઈ તો નાકનું ટીચકું નહીં ચઢાવવાનું, એ તો પ્રેમનું પ્રેશર હતું એમ સમજી લેવાનું.

E-mail: amit.radia99@gmail.com
WA: +91 98 98 216 516
Twitter: @Amit_Radia

No comments:

Post a Comment